Context / probleemstelling of aanleiding

Context/probleemstelling of aanleiding:
In het bacheloronderwijs vervult de tutor een cruciale rol: hij of zij begeleidt studenten bij academische, professionele en persoonlijke ontwikkeling. Een ervaren tutor beschikt over de juiste competenties, heeft meerdere trainingen gevolgd en heeft al vele tutorstudenten succesvol begeleid. Echter, er is nu een tweedejaars student en daarmee werkt het niet. De student ervaart onvoldoende steun, terwijl de tutor heel hard werkt en alles probeert te geven.
Dit roept vragen op: hoe herken je een mismatch? Wanneer moet dit worden aangekaart? Wat is te snel, maar ook: wanneer duurt het te lang? En wie moet dit aankaarten: de tutor of de student? En wat kunnen we realistisch verwachten van een bachelorstudent in dit proces?
Beschrijving van de interventie/innovatie:
Binnen de faculteit Diergeneeskunde werd geëxperimenteerd met twee individuele gesprekken met zowel tutoren als studenten om de tutor–studentrelatie systemisch bespreekbaar te maken, zodra één van beiden aangaf moeite te hebben met het opbouwen van een vertrouwensrelatie.
De student kreeg expliciet ruimte om de ervaring met de tutor te delen. Tegelijkertijd werd van tutoren gevraagd hun ervaring te delen en om actief te reflecteren op de samenwerking en eventuele knelpunten te benoemen. In sommige gevallen werd de tutor-studentrelatie voortgezet. Bij signalen van mismatch werd de student gekoppeld aan een nieuwe tutor.
Ervaringen/analyse van de implementatie:
Zowel studenten als tutoren aarzelden om een mismatch bespreekbaar te maken. Studenten gaven aan onzeker te zijn of hun feedback serieus genomen zou worden en of het ‘klagen over de tutor’ gevolgen kon hebben. Tutoren herkenden vaak signalen van afstand of spanning, maar schroomden om dit aan te kaarten uit ‘gezichtsverlies’ of schaamte.
Echter, wanneer er melding gemaakt wordt van een mismatch dan is het zake dat hier serieus op gehandeld wordt. In enkele gevallen leidde dit tot een herverdeling van studenten naar een andere tutor. In andere gevallen zorgde het gesprek juist voor meer duidelijkheid en een verbetering van de samenwerking. Het proces maakte zichtbaar dat een mismatch niet per se een kwestie van onkunde is, maar vaak samenhangt met verwachtingen, communicatie en eerdere (levens)ervaringen.
Lessons learned (implicaties voor de praktijk):
Een mismatch tussen tutor en student hoeft geen probleem te zijn, zolang er een veilige en structurele manier bestaat om dit bespreekbaar te maken. Belangrijkste lessen zijn:
<b>Als het echt niet werkt, dan werkt het niet
</b><b>Maak de relatie onderwerp van gesprek
</b><b>Verdeel verantwoordelijkheid
</b><b>Zorg voor een vangnet
</b><b>Creëer leermomenten voor tutors</b>Door de mogelijkheid van mismatch bespreekbaar te maken, wordt het leerklimaat sterker: studenten voelen zich gehoord, tutors krijgen handvatten om hun rol verder te ontwikkelen, en de kwaliteit van begeleiding stijgt.
Referenties (max. 2):
Van der Rijst, R., et al. (2019). Academic teachers’ beliefs about teaching and learning: <i>International Journal for Academic Development</i>, 24(2), 157–170.
Fusi, J., & Pineda, M. (2021). Mixed-method tutoring support improves learning outcomes of veterinary students in basic subjects. <i>BMC Veterinary Research</i>, 17, 124.