Context / probleemstelling of aanleiding

Probleemstelling (inclusief theoretische onderbouwing en onderzoeksvraag/vragen):
Via ‘telementoring’ kunnen klinische opleiders virtueel begeleiding geven bij werkplekleren aan het bed van de patiënt. Dit concept is veelbelovend, maar het is nog onduidelijk hoe docenten en studenten zich moeten aanpassen aan deze virtuele leeromgeving om effectief te leren. Om te begrijpen hoe technologie het leren ondersteunt, is onderzoek nodig dat zowel voortbouwt op relevante leertheorieën als verankerd is in de authentiek praktijk [1]. Deze studie bestudeert daarom de ontwikkeling van een telementoringprogramma voor pediatrische Point-of-Care Ultrasound (POCUS) in een Oegandese setting en verkent hoe telementoring het leerproces en competentieontwikkeling in de werkplek ondersteunt.
Methode:
We gebruikten een design-based research (DBR) aanpak om de kloof tussen onderwijstheorie en praktijk te overbruggen en om complex leren in authentieke omgevingen te begrijpen [2]. Het project vond plaats in twee ziekenhuizen in Oeganda en betrof het aanleren van long en mediastinale POCUS voor de diagnose van tuberculose bij kinderen. Drie ontwerpprincipes—authentiek leren, deliberate practice en scaffolding van complexiteit—stuurden het iteratief ontwerp, evaluatie en herontwerp van telementoringsessies na een initiële face-to-face training. Data omvatten veldnotities, observaties en semi-gestructureerde interviews met trainees en docenten, verzameld gedurende 2 cycli binnen 21 maanden. Analyse vond plaats middels een reflexieve thematische analyse.
Resultaten (en conclusie):
Onze bevindingen beschrijven hoe studenten en docenten zich ontwikkelden tijdens het project, geïllustreerd door de quote “building the boat while sailing”. Deelnemers pasten zich aan telementoring aan door: (1) hun situationeel en sociaal-cultureel bewustzijn te vergroten, (2) feedback- en mentorpraktijken te verfijnen, en (3) zich te leren aanpassen aan de meerdere complexiteiten die tegelijk plaatsvonden. Het project liet ook zien dat er grenzen zijn aan aanpassingsvermogen en competentieontwikkeling via telementoring, afhankelijk van taakcomplexiteit.
Discussie (beschouwing resultaten en conclusie in het kader van de theorie):
Wij introduceren het concept ‘telementoring literacy’, gedefinieerd als het vermogen van docenten en trainees om samen klinische vaardigheden te leren via telementoring op de werkplek. Dit concept en onze bevindingen bieden theoretische aanknopingspunten voor het effectief inzetten van virtuele leeromgevingen in werkplekleren. Tegelijkertijd benadrukken ze het belang van afstemming tussen taakcomplexiteit en blended begeleidingsstrategieën om optimale leeruitkomsten na te streven. Dankzij de theoretische inbedding van deze studie zijn de bevindingen niet alleen relevant voor zorgcontexten met beperkte middelen, maar ook toepasbaar in Westerse contexten, bijvoorbeeld in de vorm van telementoring tussen academische en regionale centra. Verder verfijnen van de componenten van telementoring literacy kan de implementatie van telementoring in diverse onderwijs- en klinische contexten verbeteren.
Referenties:
1. Ellaway, R.H., <i>Researching technology use in health professions education: questions, theories, approaches.</i> Researching Medical Education, 2022: p. 61-70.
2. Dolmans, D.H. and D. Tigelaar, <i>Building bridges between theory and practice in medical education using a design-based research approach: AMEE Guide No. 60.</i> Med Teach, 2012. <b>34</b>(1): p. 1-10.